✍প্ৰণৱজ্যোতি বৰা
তাই মোক আধুনিক হ'বলৈ শিকাইছিল;
আধুনিকতাৰ ঢৌৰ সৈতে তাই খেলিছিল,
আৰু মোকো শিকাইছিল খেলিবলে...
আৰু সেই ঢৌবোৰত উটি-ভাঁহি মই আঁতৰি গৈছিলো
মোৰ সহজ-সৰল নিজৰে পৰা।
মই জানিছিলো মই সলনি হৈছো...
মই জানিছিলো মই ভাল কৰা নাই...
হ'লেও মই বহু কষ্ট কৰিছিলো
তাই বিচৰাৰ দৰে হ'বলৈ।
কবিতাৰ পংতিবোৰ পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো
আদৰি লৈছিলো ভেঙ্গাবয়জ আৰু লিংকিং পার্ক,
উৰণীৰ আঁৰৰ অলকানন্দাজনী আঁতৰাই
সাৱতি লৈছিলো বুকুৰ মাজত
ক্রিষ্টেন আৰু চেলেনা...
হৃদয়ৰ কোঠালিটো নতুনকৈ সজাইছিলো
তাইৰ বাবে,তাই বিচৰাধৰণে,
নতুন হৈ পৰিছিলো মই এক নতুন দুনিয়াত...
নৈৰ পাৰৰ পৰা আঁতৰি গৈছিলো চি-বিচ্চলৈ
আৰু বুঢ়ি আইৰ সাধুৰ পৰা নীলাছবিৰ জগতলৈ।
মই হৈ পৰিছিলো তাই বিচৰা বিচৰাধৰণৰ
একেবাৰে আধুনিক...
পিছে হৃদয়খন ডুবাব নোৱাৰিলো
আধুনিকতাৰ সেই আধুনিক সাগৰত,
সেইবাবেই হয়তো সেউজীয়া দেখিলে
আপোনা-আপোনি আঁজুৰি আনে মোৰ হাতদুখনে
মই পিন্ধি থকা ছানগ্লাছযোৰ,
মই নজনাকৈয়ে মোদ খাই যায়
মোৰ চকুৰ পতা...
আৰু পাহরি যাও
মই যে তাইৰ বাবে সলনি হ'ব লাগিব...
