✍প্ৰণৱজ্যোতি বৰা
তাই যিবোৰ চাদৰ মেৰিয়াই লয় গাত
প্ৰত্যেকখনেই নিচাসক্ত,
নহ'লেনো কি প্ৰয়োজন কান্ধৰ কাষৰ চেফটি পিনটোৰ?
কিহৰ নিচাত ঢলি পৰিব খোজে বাৰে-বাৰে?
সেই চাদৰবোৰ অবাধ্য ;
মই দেখিছো চাদৰবোৰে তাইৰ কঁকালত সজোৰে সাৱতি ধৰা ।
আৰু সেইখন চাদৰ নিলাজ,
যিখন চাদৰে পানী খাই সেইখন নদীৰ
যিখন নদীয়েদি বৈ যায় তাইৰ প্ৰিয় উন্মাদ বৰষুণৰ টোপালবোৰ,
বুকুৰ সো-মাজেদি ।
নিচাসক্ত, নিলাজ, অবাধ্য হ'লেও
প্ৰত্যেকখন চাদৰেই তাইৰ দুৰ্দান্ত প্ৰেমিক ;
নিজেই গা-পাতি লয় পথৰ ধুলি, তাইৰ গাত চুব নোৱাৰাকৈ,
মূৰ পাতি লয় হিংসাকুৰীয় বেলিটোৰ প্ৰখৰ ৰ’দ,
তাইক পুৰিব নোৱাৰাকৈ,
আৰু কৰ্তব্য পালন কৰি ঢাকি ৰাখে তাইৰ বুকুৰ সেই নিলাজ তিলটো,
যিয়ে জুমি চাব খোজে বাৰে বাৰে ,
লুকাই চোৰকৈ ,
কোন ডেকাৰ দুচকুৱে কথা পাতিব খোজে তাইৰ সতে ৷
অৱশ্যে বৰষুণৰ টোপালবোৰক বাধা নিদিয়ে চাদৰবোৰে
বৈ যোৱাত দেহৰ ভাজে-ভাজে
একো-একোখন শীতল নদী হৈ;
কাৰণ তাই ভাল পায় বৰষুণ,
চাদৰবোৰ নিস্ৱাৰ্থ প্ৰেমিকৰ নিদৰ্শন হ’ব বিচাৰে...
